गाउँमा पुराण: गुन्द्रुक भन्दा नि अमिलो रसिद

गाउँबाट गुन्द्रुकको ठाउँमा, ” तोकिएको रकम मागपत्र, सहयोग रसिदको ठेली ” हातपर्दा मन गुन्द्रुक भन्दा नि अमिलो भईदिन्छ।

Advertisements

मदानी र मोही

मलाई मज्जाले मात्न मन छ आफ्नै गाउँमा गाईको मोही पिएर
र बाहिर आँगनमा बाँसको कप्टेराले मेरा बाले आँपको बोट आडैमा
बनाएको खाटमा गुन्द्री ओछ्याएर, उपर खुट्टी लाएर
नजिकै टाट्नामा त्यहि बकाईनाको घाँस खादै गरेका
रहरलाग्दा बाख्राहरु हेर्न मन छ ,
छेउमा कालो कुकुर आफ्नो पुच्छर लुकाउदै हिड्दै गर्दा ,
आफ्ना चल्लालाई लिएर पोथी कुखुरो चर्दै गर्दा
मलाई मेरै श्रीमती र आमाले बनाएको,
साँदेको गुन्द्रुकको अचार खान मन छ ।

“बाबा कहिले आउने,भोलि आउनु ल”

बर्तमानमा अधिकांश बच्चाहरू बाबू या अामाबाट टाढा भएका छन् । नियति र बाध्यताले बिदेशिएका बाबू या अामाहरु अाफ्ना बच्चाको भविष्यको निम्ति त्यही बच्चाबाट टाढिएका छन् जसको भरिपुरण न पैसाले हुन्छ न त पैसाले किनिएको भाैतिक सुख सुबिधाले नै! कलिला मन मस्तिष्कमा भरिएको बाबु या अामाको माया, न्यानोपन, अाडभरोसाको भोक खाडी लगायतका युरोप अमेरिकी मुलुकबाट पठाईएको रेमिटेन्सले कहिल्यै पनि मेटने छैन।

सम्झी ल्याउदा डाको छोडि रुन मन लाग्छ । धन्य ओली तिमी छौ र हास्न मन लाग्छ ।।

हावा बाट बिजुली हररर
रेलमा कुद्ने भैयो सरररर
घर-घरमा ग्यास फररर
यति सुने पछि के चाहियो ?
खुसीले खुट्टा भुँई न भाँडामा
ओली माथि-माथि डांडामा
नेपालि जनता सधै खाल्डामा
रमाइरहने भए घिउ र डाल्डामा ।

सेता धर्साहरु……………

नियतिले पर्देसिएकाहरुको कथाब्यथा यहाँको झण्डै ७० डिग्रीको गर्मी भन्दा चर्को भेटिन्छ जुन न राज्यले सुनेको छ न राज्य चलाउनेहरुले नै सुन्न भ्याएका छन।
मुलुक राणा, पंचायत, बहुदल, प्रजातन्त्र हुँदै अाज संघीय गणतन्त्रमा हिडिरहेको छ भने बाध्यतावश नियत र नियतिको शिकार भई दैनिक बिदेशिने युवाहरूको लर्को बढिरहेको छ। सम्पूर्ण जीवन राजनीति र मुलुकको लागि सुम्पेको भन्नेहरुले नै अाज मुलुक बिखण्डन र बर्वादीतर्फ लगिरहेका छन भने उर्जाशील युवाशक्तिलाई खाडीका मुलुक समृद्ध बनाउनका लागि धपाईरहेका छन् अनि देखाउछन समृद्धिका सपनाहरु।